In de ban van

Ik heb de grote wens om op het water te wonen en dat die woning ook nog mobiel is. Dus heb ik mijn voelsprieten uit.

Na de Zuiderdam (liefde op het eerste gezicht) die uiteindelijk niet in de verkoop ging, kwam nu deze op mijn pad. Drie bij negen meter. Mooie maat. Ik heb een zwak voor dit soort boten. Het karakter spat er vanaf en doet me kwispelen.

Ik zie het dan al helemaal voor me hoe ik dit verbouw naar mijn idee van een oase en daar lekker de rivieren en meren mee afvaar. Vol geplakt met zonnepanelen en voorzien met een elektrische motor zodat slechts de zon me voortstuwt.

Maar na wat appen met mijn broer en een telefoontje met iemand die regelmatig boten verbouwd ben ik toch weer met beide benen op de grond. Het is niet een praktische keuze. Het was vooral de windvang die me met pijn in mijn hart doet besluiten deze kans voorbij te laten gaan.

Kaartjes maken

Ik zit sinds begin van dit jaar in de bewonerscommissie van mijn pand Indie 2. Al zolang ik hier woon (10 jaar) zijn er plannen om te renoveren. Dankzij nieuwe regels en wetten en het compenseren van debacles van andere woningbouwverenigingen werd het steeds maar uitgesteld.

Maar nu is het proces toch echt gestart en ben ik aangehaakt om te zorgen dat de bewoners krijgen waar ze recht op hebben.

Vandaag maak ik allemaal “communicatiemiddelen” voor de 2e bewonersavond zodat wij meer inzicht krijgen in wat bewoners willen en zij ons makkelijker kunnen vinden.

En ik kan mijn knutsel en design spieren weer eens een beetje flexen ;)

Ben ik over twee jaar aardgas vrij en/of energieneutraal?

Het pand waar ik al 10 jaar heel veel plezier woon is na 40 jaar aan renovatie toe. Daar kun je je natuurlijk druk om maken maar ik heb de neiging om het als een kans te zien. Een kans om de mensen die er wonen te leren kennen (ik zit in de bewonerscommissie). En te kijken hoe we dit kunnen ombuigen naar een kans om het leven significant te verbeteren voor iedereen die in dit pand en gelijk te voldoen aan de duurzaamheidseisen van Parijs.