De paddenstoelen wandeling

Samen met Els.
We keken niet naar hoe mooi de bomen van kleur verschieten maar naar de grond die vol staat met paddenstoelen in alle maten, vormen, soorten en stadia. Van speldenkopjes tot 30 cm hoge die meebewegen met de wind.

De variëteit is enorm. Kwetsbaar en beresterk tegelijkertijd en elke dag weer anders. Allemaal slechts het zichtbare deel van het werkelijke organisme onder de grond. Natuur is machtig. En de foto’s doen het absoluut geen recht.

Foto’s van Els en een beetje van mij.

Paalzitten

Ik hoorde twee katten die naar elkaar aan het schreeuwen waren. En omdat dat behoorlijk uit kan lopen op pittige gevechten tot bloedens toe. Ben ik even over de schutting gaan kijken in de hoop ze zo al voldoende af te leiden en als het moet tussen beide te komen.

Billy kwam ook even mee kijken, nieuwsgierig als ze is.

Gelukkig hielp het zo’n derde wiel aan de wagen. En in ongeveer 20 minuten waren ze in super slow motion uit elkaar gegaan.

Straf windje en hoog water

Proberen het stuifzand uit mijn ogen te houden, om daarna te genieten van de kracht van de golven en te zien hoe de nog aanwezige strandhuisjes er door werden overspoeld. In augustus al terwijl het nog maar windkracht 6/7 was. Dat beloofd wat de komende maanden.

Symfonie

Een dikke maand geleden voor het laatst in het bos. Wat een verschil. Was het toen nog een doorzichtig takkenbos met hier en daar een hint groen en wat bloesemaccenten, nu loop je onder en door een duizenden kleuren groene oase.

Maar een nog groter verschil is wat je hoort. Veel meer vogels die harder en fanatieker zingen en er is één geluid bij die er toen nog niet was. Het zoemen van allerlei insecten. Dat maakt de bos symfonie helemaal af.

Gehoord

Het ruisen van de wind door de dennenbomen, drie keer een grote bonte specht, een heleboel vinken, een pimpelmees, twee vallende dennenappels (waarvan eentje bijna raak was), ganzen, roodborstjes, een kraai, meeuwen en een achteruitrijdende vrachtwagen.

Nog een keer strand

Gister naar het strand en vandaag weer. Heel ander weer en dus ook een ander gevoel. Elke keer indrukwekkend wat een transformatie een strand doorgaat in een dag, week, seizoen, jaar. Ingegeven door de zee en de wind.

Het stukje strand van vandaag heb ik nog nooit eerder hier gezien. En morgen kan het weer weg zijn.

Opstuimig

Het kriebelt enorm om met mijn kajak er in te varen. Lekker door de metershoge branding beuken. Alleen heb ik daar niet de ervaring of kracht voor, maar wat zal het kicken zijn…

Heb in zee gezwommen!

Ja nou en? Voor mij is dat echt een bijzonderheid. Kom van een eiland maar de zee om in te zwemmen en het strand om op te zijn.. nee, niet mijn ding.

Werkte in mijn puberjaren 7 jaar in een strandtent en raakte het strand niet aan laat staan de zee. Laatste keer dat ik in zee gezwommen heb is denk ik 20 jaar geleden in Venetië. Wat geweldig was en net zo heet als deze dag.

Maar vandaag was het heerlijk, op deze snikhete verjaardag van mijn lief samen naar het strand op Texel. Na heeeeeeeel langzaam wennen en veel subtiele aanmoediging/beïnvloeding van Els heb ik weer eens in de Noordzee gezwommen. Het was fijn.