Hoe het is

Don’t look away

Ben Werdmüller – 29 september 2020 – link blogpost

The ash on my car this morning was like a layer of sand; each grain, a fragment of something destroyed. The smoke hangs in the air and turns everything red. It falls in chunks, like snow.

I spent my morning frantically trying to find food that my mother could eat before dialysis. She can’t tolerate much, but her feeding tube doesn’t provide enough nutrition to last through a day. Ordinarily, we find ways to cook for her, but that requires a kitchen. Takeout food, which would be my first choice in this situation, is too salty for her, or has ingredients she can’t digest. The WalMart next door had been ransacked by fire evacuees; the only edible food items left were PopTarts, which aren’t on my mother’s menu. At Raley’s, further away, we found microwaveable oatmeal and some strawberries. As I loaded the car with food, I tried my best to prevent the ash from sliding through the open doors.

The surrealism of this year invites us to not take it seriously. The horror is dream-like in its absurdity. The facts and implications are so outside the parameters of ordinary life that they seem outlandish. But the sky really is red with flame, over two hundred thousand Americans alone really are dead from the pandemic, there really are unmarked federal soldiers in our cities, people really are being swept up by ICE in the dead of night and kept in concentration camps, and the worst really may be yet to come.

Ben verteld op zijn blog over zijn leven de afgelopen dagen. En het voelt zo onwerkelijk aan maar is de werkelijkheid. De bizarre feiten van de dagelijkse realiteit van een Amerikaan.

Net als Ben hoop ik op betere tijden.

Ze zwaait naar me

Vanuit de gang
Vanachter een raam
Vanuit de keuken
Als ze de hoek omgaat
Vanuit de tuin
Als ze gaat fietsen
Als ze naar het kleine kamertje gaat
Als ze terugkomt
Als ze plantjes aan het verzorgen is
Als ze achter in de tuin zit
Als ze de deur uit loopt
Als ze me ziet
Als ze me even niet gaat zien
Als ze naast me staat
Wanneer ze het voelt

Ze is lief

The Creative Brilliance of Dyslexia

Kate Griggs helps us to re-think our perception in dyslexia and to change the way we approach learning differences in our day-to-day lives. Kate is passionate about helping the world understand dyslexia as a different way of thinking, not a disadvantage.

Als vader van twee kinderen met zeer ernstige dyslexie wordt mijn hart een beetje groter als ik haar hoor. Maar om nou te zeggen dat ze een andere manier van denken hebben en daardoor minder last hebben van de hersenspoeling van de scholen… Voor mij zijn alle kinderen gewoon zichzelf en is de diversiteit onze grote kracht.

Waar mijn kinderen in uitblinken kunnen ze hun hele leven gaan ontdekken. Dat ze iets prachtigs te bieden hebben ondanks de totale mismatch met het huidige onderwijssysteem daar zijn Kate en ik het helemaal over eens.

Link: The Creative Brilliance of Dyslexia | Kate Griggs | TEDxBrighton

De kunst van vragen

Don’t make people pay for music, says Amanda Palmer. Let them. In a passionate talk that begins in her days as a street performer (drop a dollar in the hat for the Eight-Foot Bride!), she examines the new relationship between artist and fan.

Prachtig hoe Amanda het vragen en het geven belichaamt met heel haar wezen en dat is ook gelijk de reden waarom het werkt.

Link: The art of asking | Amanda Palmer

De tafels van verbroedering

Ik ben gek op tafeltennis. In de tijd dat ik nog een atelier had stond hij op de gang. Was me bijna elke dag wel aan het meten met een andere kunstenaar. Fanatiek steeds een beetje beter worden.

Nadat ik mijn atelier had opgezegd is het mijn eettafel geworden. Kon er geen afscheid van nemen. Dus als ik dan zo’n video zie over hoe de ping pong tafels in een park in NY verbroederen en culturele en sociale grenzen doen vervagen wordt ik helemaal blij. Zat de hele video met een grijns op mijn gezicht.

Door: Jon Bunning
Video: The Tables

Japan’s Town With No Waste

Het in 1500 inwoners van Kamikatsu in Japan heeft een heel andere mindset ontwikkeld met betrekking tot afval. Ze recyclen 80% en hebben 45 categorieën van afval. Terwijl ze vroeger het gewoon in de natuur dumpten of verbranden in hun achtertuin.

Ze tonen aan dat mensen kunnen veranderen en dus anders in het leven kunnen komen te staan ook al is het niet makkelijk. Wat krijgen ze er voor terug? Een groter gevoel van verbinding met de natuur en bewuster in het leven staan.

Link: Japan’s Town With No Waste

When Pixels Collide

For April Fool’s Day, Reddit launched a little experiment. It gave its users, who are all anonymous, a blank canvas called Place.

The rules were simple. Each user could choose one pixel from 16 colors to place anywhere on the canvas. They could place as many pixels of as many colors as they wanted, but they had to wait a few minutes between placing each one.

Each pixel you see was placed by hand. Each icon, each flag, each meme created painstakingly by millions of people who had nothing in common except an Internet connection. Somehow, someway, what happened in Reddit over those 72 hours was the birth of Art.

Een verhaal op Medium met een hartje van mij: klik!