Yoyoka Soma

Jaren geleden kwam ik haar op YouTube tegen toen ze 8 was en ze even liet zien hoe geweldig ze kon drummen en ook vooral hoeveel plezier ze er aan beleefde. Door de jaren heen haar wel vaker tegen gekomen omdat ze ook door de mainstream media was opgepikt en in het zonnetje werd gezet.

Nu is ze 11 en nog steeds speelt ze wat door de groten der aarde werden gedrumd en waar menig drummer zich zwaar in verslikt. Bij haar lijkt het alsof het pas echt leuk wordt als het rete moeilijk wordt. Volgens mij heeft het voor haar niets met moeilijk te maken, ze wordt gewoon één met de drums en de muziek en haar lichaam gaat mee. Zoals Robert Plant zei: “It’s like falling of a log for her”.

Als een mot die naar het licht toe gaat heb ik weer naar de vele video’s (vaak meerdere keren) gekeken en geluisterd. Hoofdschuddend terwijl er ongecontroleerd allemaal krachttermen uit mijn mond floepten.

Wij creëren er op los

Wat zijn wij als mensheid toch tot waanzinnige dingen in staat. Alle superlatieven die je kan verzinnen doen het geen recht aan. En elke dag mag ik de vruchten plukken van al dat collectieve creëren.

Zo jammer dat we de consequenties ervan niet (kunnen) overzien of bewust wegkijken waardoor we onszelf letterlijk kapot creëren.

Volgens een recente calculatie is er op de aardekorst nu meer menselijk geconstrueerde materiaal als biomassa. Het is tijd om die creatiekracht in te zetten om weer naar de natuur toe te bewegen, ons in harmonie te brengen. In synergie creëren met de natuur in plaats van ertegen. Ik weet zeker dat we versteld zouden staan van waar we dan toe in staat zijn.

2020: an isolation odyssey

2020: an isolation odyssey

Lydia Cambron – 11 augustus 2020 – link

2020: an isolation odyssey is a reenactment of the iconic finale of 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick, 1968). Restaged in the context of home quarantine, the journey through time adapts to the mundane dramas of self-isolation–poking fun at the navel-gazing saga of life alone and indoors.

Een geweldige associatie van Lydia. Het dystopische surreële gevoel komt erg overeen met het gevoel van thuiszitten vanwege de pandemie. En prachtig hoe ze met zoveel precisie dat heeft nagespeeld binnen haar huis. Wat een werk zal dat geweest zijn.

Zomaar wat lampjes

De kerstverlichting hield er mee op. En omdat ik het zo goed mogelijk wil kunnen inleveren voor recycling heb ik zoveel mogelijk onderdelen los zitten halen.

Elke keer als ik dat doe kom ik er weer achter hoe schijnbaar eenvoudige dingen bijzonder bedacht, verfijnd en geproduceerd zijn.

Bandbreedte

Mijn dromen zijn regelmatig bizar visueel en hoogst uniek. Zodat ik zelfs tijdens het domen me afvraag hoe dat mogelijk is. Mijn slapende brein is in staat binnen een fractie van een seconde bewegende visualisaties te maken in hoog detail en esthetisch vernuft op een manier dat ik mijn wakkere staat nooit kan evenaren.

In mijn brein (en waarschijnlijk in die van iedereen) schuilt er dus een waanzinnige potentieel qua creativiteit en bandbreedte maar op één of andere manier is die in wakkere staat totaal onbereikbaar.

Misschien komt het dat het brein zich dan tegelijkertijd ook nog bezig moet houden met die input.

De wetenschap zegt dat we dromen om de werkelijkheid te kunnen verwerken. Misschien is het net andersom en hebben we de werkelijkheid nodig om niet volledig op hol te slaan.

Paramusical Ensemble

We kunnen steeds beter ontcijferen wat ons brein doet en dat levert prachtige nieuwe mogelijkheden op. Niet alleen in de praktische zin maar ook juist op het creatieve en emotionele vlak.

This short documentary follows the preparation and performance of Activating Memory by the Paramusical Ensemble comprising of four severely motor-impaired patients and a string quartet at the Royal Hospital for Neuro-disability, London, on 17 July 2015.

The parts for each instrument are generated in real-time from the electrical activity of four additional performers wearing a Brain-Computer Music Interfacing system.

Video: Paramusical Ensemble
Bron: https://vimeo.com/iloobia

I Needed Color

Jim Carrey kennen we als acteur en toen ging hij “ineens” schilderen. Mensen raken daarvan in de war. Je past niet meer in het doosje dat mensen je ingestopt hebben.

Maar tekenen is altijd onderdeel van zijn leven geweest en door liefdesverdriet begon hij met schilderen en eigenlijk breder met de kunst. Hij had kleur nodig in zijn leven.

Het is een prachtig integer verhaal van waarom hij het doet en wat het met hem doet.

Bron

Muziek maken met wat ironie, liefde en serieuze skill

Amerika het land van de Late Night Shows. Elke zender heeft er wel één, vaak met een komediant als host met zijn/haar eigen gimmick en stijl.

Dit is die van Jimmy Fallon en zijn The Tonight Show. Muziek maken met een band die op bezoek is, maar dan met dingen die geen of nauwelijks instrumenten zijn. Het is elke keer weer een feestje en verrassend goed.

Link: Jimmy Fallon, Migos & The Roots Sing “Bad and Boujee” (w/ Office Supplies)