Voorbije levens

Four Women Asleep © Roland Penrose 1937

Kom tijdens mijn internetwandeling deze foto tegen. En omdat hij uit 1937 is hebben Lee Miller, Ady Fidelin, Nusch Éluard, and Leonora Carrington sinds die dag er een heel leven op zitten. Maar dit (geregisseerde) moment van 84 jaar geleden is vastgelegd. Een paar minuten daarvoor deden ze iets anders en een seconde later ging hun leven weer verder. Ze waren zoveel meer dan vier slapende vrouwen op een foto.

Vind de foto mooi, maar de levens die ze geleefd hebben is zoveel mooier en bijzonderder.

Hoesje

I don’t use a case on my mobile phone. My experience is that if you put a cheap piece of silicone around your phone, you’ll treat your whole phone as a cheap piece of silicone. I treat my phone as an expensive piece of electronics.

Jeroen Sangers

Ben het hier helemaal mee eens. Gaat mij zozeer over het goedkope gevoel maar dat het dan niet het gevoel en gebruikersgemak geeft die de maker bedoeld heeft. En dat verschil is niet subtiel. Ga het ook een tijdje zonder proberen al vind ik het eng.

Handige doeken

Me al vaker afgevraagd waarom we handdoeken handdoeken noemen omdat ze duidelijk voor meer dingen dan handen gebruiken. En toen zag ik de vier verschillende doeken in de douche broederlijk naast elkaar.

Wat zijn wij toch een stelletje doorgedraaide dieren. Voor elk aspect van het leven maken we wel iets speciaals. Een bijzondere optimalisatiedrift om het leven leefbaarder te maken. De lijst met verschilde doekjes voor de verschillende situaties en handelingen is waarschijnlijk al oneindig lang.

Schotsen verzameling

In de haven van Oudeschild zijn de schotsen zich aan het verzamelen. Hoe rustiger water samenklontert tot ijs en dat die kleine stukjes steeds grotere ijsschotsen vormen. IJsschotsen in ijsschotsen in ijsschotsen.

Tussen de scheiding tussen de schotsen in de haven en de zee leek een hoogte verschil. De golvende zee oogde hoger dan de schotsen in de haven. Als een soort branding op het strand, maar dan wordt de energie veel meer geabsorbeerd. Niet te fotograferen of filmen maar onmiskenbaar voor het oog.

Sneeuw en zon

Vandaag scheen er wat zon, mooi moment om er even op uit te gaan en te kijken wat de sneeuw met het landschap doet.

Er waren wat mooie sneeuwduinen die soms wel zeker anderhalve meter hoog waren, maar de rest van het landschap was voornamelijk wat bepoedersuikerd. Nu wachten op dat ijs…

De natuur en de ruimte werkelijk voelen

Het is iets waar ik mijn best voor moet doen. Het is niet iets wat mij overkomt zodra ik de lucht inadem en om me heen kijk. Als ik niet oppas interpreteert mijn brein het slechts als een decor.

En een mooie dag als deze biedt het geen weerstand om mijn brein wakker te schudden, het landschap zelf vraagt ook niet om een fysieke inspanning en met mijn dikke winterkleren en schoenzolen is er een comfortabele fysieke barrière.

Maar toen ik hier stond voelde ik het wel terwijl ik de paarden in de verte de duin op zag klimmen.

De voedertafel

Els houdt zowel van vogels als poezen en dat gaat niet altijd goed samen. Dus zei ik een beetje uit de gek of het niet tijd was voor een voedertafel zodat de vogels wat veiliger kruimels en klokhuizen konden eten. En vol enthousiasme zei ze ja. Wilde ze altijd al :)

Dus met wat vergeten hout uit de schuur en overgebleven tak van de geknotte wilg dit in een uurtje in elkaar geknutseld. De eerste vogels zaten er al op. Dankbaar werk.

Leeg voelt zo verdomd goed

Dat ik het liefst niets terug zet. Maar deze glorieuze staat van zijn heeft nog geen minuut geduurd. Daarna was ik weer bedden in elkaar aan het zetten. en aan het eind van de dag waren het weer twee functionele (volle) slaapkamers.

Jammer.