in Waardevol

Hoe overheidsbeleid het sociale contract ondermijnd

Heb in mei dit jaar ook geprobeerd iets te formuleren over het discutabele sociale contract die we als burger noodgedwongen afsluiten met onze overheid en politiek. Nog niet zo lang geleden deelde ik een stuk van Ewald en van H.D. Tjeenk Willink die dit ook aansnijden (blijkbaar heb ik wat met dit thema). Ook Mieke geeft in haar column zeer helder weer waar de schoen wringt aan de hand van het COVID-19 beleid van het afgelopen jaar.

We hebben elkaar nu harder nodig dan ooit

Mieke van Stigt – 24 december 2020 – link

Zowel de angst als de boosheid ondermijnen onze saamhorigheid, wat de fundamenten van onze samenleving – het gevoel van gemeenschappelijkheid- ernstig aantast. We hebben elkaar hard nodig, juist nu we afstand moeten houden. Onze samenleving is al uitgehold, door jarenlang afbraakbeleid van bezuinigingen en decentralisaties. Dat veel instanties nog enigszins functioneren is niet dankzij, maar ondanks dit beleid: individuen die dagelijks goedmaken wat er in de organisatie ontbreekt, zoals betrokken medewerkers in de zorg die overuren maken.

Tijdens de eerste lockdown werd duidelijk waar onze samenleving op drijft, wie de essentiële beroepen vervullen: in de zorg, het vervoer, in de supermarkten, in onderwijs en kinderopvang, postbezorging, distributie, veiligheid en voedselketen. En dat dit vaak juist de onderbetaalde en onzekere banen zijn. Voor zover ze betaald worden, want we draaien ook op vrijwilligers, mensen die elkaar helpen, mantelzorgers, voedselbanken en informele hulp en opvang. En dat dit vangnet op zijn tandvlees loopt, uitgeput raakt omdat zij niet meer kunnen compenseren wat de overheid afbreekt en omdat er steeds meer mensen over de rand van het bestaansminimum worden gekieperd. Opvallend was en is hoeveel mensen elkaar willen helpen. Het verhaal daarover maakt steeds meer plaats voor ongerichte boosheid.

… in plaats van naar beneden te schoppen, naar individuele burgers die stuk voor stuk worstelen met de nieuwe realiteit van corona, zouden we de overheid op haar disfunctioneren moeten aanspreken. Vanaf het begin heeft de overheid gefaald en burgers gewantrouwd, beschuldigd en in de steek gelaten. Daar plukken we nu de wrange vruchten van.

… En de coronacrisis is helaas nog maar een klein deel van de crisis waar we mee te maken hebben, klimaatverandering gaat rap door terwijl ondanks corona geen doelstelling gehaald wordt. Laten we daarom onze individuele verontwaardiging samensmelten in een collectieve kwaadheid op falend bestuur en falend beleid en straks kiezen voor partijen die staan voor menselijkheid, eerlijkheid en duurzaamheid. Omdat we dat uiteindelijk allemaal willen, overleven. We hebben elkaar harder nodig dan ooit.

Zo gaat ze als pedagoog en socioloog in op het creëren van de schuldige burger, het stimuleren van zondebokken en onderling wantrouwen. Het introduceren van de gevaarlijke ander en het daarmee ondermijnen van de samenleving. Geen kleine verwijten en daarom erg belangrijk om te lezen.

Gelukkig bied ze ook een handelingsperspectief: Laat je stem gelden bij de komende verkiezingen in 2021.

1

Wat vind jij?

Reactie