Paalzitten

Ik hoorde twee katten die naar elkaar aan het schreeuwen waren. En omdat dat behoorlijk uit kan lopen op pittige gevechten tot bloedens toe. Ben ik even over de schutting gaan kijken in de hoop ze zo al voldoende af te leiden en als het moet tussen beide te komen.

Billy kwam ook even mee kijken, nieuwsgierig als ze is.

Gelukkig hielp het zo’n derde wiel aan de wagen. En in ongeveer 20 minuten waren ze in super slow motion uit elkaar gegaan.

Kunstmatige fotosynthese kan niet snel genoeg komen

Scientists develop synthetic leaf that turns sunlight into liquid fuel

India Block – 27 augustus 2020 – link artikel

Scientists at the UK’s University of Cambridge have developed a renewable energy device that mimics photosynthesis by making fuel from sunlight, carbon dioxide and water.

Taking inspiration from the way that plants create their own energy, the device is a slim sheet that produces oxygen and formic acid from water, carbon dioxide and sunlight.

Denk dat ik over de technologie en ambitie al 15 jaar hoopvolle berichten lees en het lijkt me geweldig als we eindelijk de organismen die aan fotosynthese doen kunnen evenaren (net als de kick ass superpower om alle materie om te groeien uit de lucht te halen). Dat zal ons in staat stellen meer in harmonie te leven met de natuur.

Maar de realist in mij weet dat het nog lang gaat duren.

Straf windje en hoog water

Proberen het stuifzand uit mijn ogen te houden, om daarna te genieten van de kracht van de golven en te zien hoe de nog aanwezige strandhuisjes er door werden overspoeld. In augustus al terwijl het nog maar windkracht 6/7 was. Dat beloofd wat de komende maanden.

Verdriet is onvermijdelijk

Helen Macdonald: ‘It is hard to write about the natural world without writing about grief’

Lisa Allardice interviewt Helen Macdonald – 21 augustus 2020 – link

“I am wildness,” she wrote in H Is for Hawk). As in her writing, she expresses herself in easy metaphors (grief is a “submarine”), her conversation a lively tumble of anecdotes, enthusiasm and facts. “I really like to think my subject is love,” she says. “Love of the world and the things in it. And a lot of the things that I love aren’t human. It’s not that I love them in preference to humans; it is just that I notice them and I want to tell everyone about them. I want to yell: ‘Look at this! Look how cool it is. It’s amazing!’”

Her lifetime, she says, has seen the most precipitous decline in nature, with the loss of more than half the world’s large animals and more than 3 billion birds. “We’ve just fallen off a cliff. What do you do when your life is being matched, hour by hour, day by day, with disappearances?” Memories of collecting caterpillars and frogspawn are being denied to children today, not because they are “stuck behind screens” but because nature isn’t as easily found. “It is really really sad.”

De titel zegt natuurlijk al heel veel. Het is precies hoe ik me voel. Hoe kan je genieten van de natuur als je aan alles merkt dat het totaal uit balans is en in slow motion aan het omvallen is?

2020: an isolation odyssey

2020: an isolation odyssey

Lydia Cambron – 11 augustus 2020 – link

2020: an isolation odyssey is a reenactment of the iconic finale of 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick, 1968). Restaged in the context of home quarantine, the journey through time adapts to the mundane dramas of self-isolation–poking fun at the navel-gazing saga of life alone and indoors.

Een geweldige associatie van Lydia. Het dystopische surreële gevoel komt erg overeen met het gevoel van thuiszitten vanwege de pandemie. En prachtig hoe ze met zoveel precisie dat heeft nagespeeld binnen haar huis. Wat een werk zal dat geweest zijn.