in publicworks

Engaged

Gemaakt door Nic Askew.
Een interview met Connie Yowell.

If you want to build a ship, don’t drum up the women and men to gather wood, divide the work, and give orders. Instead teach them to yearn for the vast and endless sea. – Antoine de Saint-Exupery

Mijn zoon behoort tot die groep van 16.000 kinderen in Nederland die niet naar school gaan. In vorig schooljaar heeft hij 6 maanden thuis gezeten en 3 maanden belabberd onderwijs genoten en de andere drie heeft hij geen kans gehad om überhaupt weer van het onderwijs te kunnen genieten.

Er is onvoldoende rek in het systeem zowel in leermethode als verplichte kennisoverdracht om het niet te benaderen als massaproductie. Ruimte voor een kind om zich te ontwikkelen op eigen niveau en vorm is niet mogelijk. Terwijl het in het maatschappelijk belang is dat kinderen juist op hun talenten en passie (interne motivatoren) om te leren worden aangesproken. Nu creëren we een opgeleid mens die vooral geleerd heeft de middelmaat te zijn en volgens mij hebben we in deze fase van onze beschaving juist meer mensen nodig die meer zijn dan die middelmaat los van het tragische aspect van het individu die niet tot volle bloei kan komen.

Het onderwijssysteem weet dit natuurlijk wel maar is die gigantische olietanker die maar niet weet te keren ondanks dat alle visionairs al decennia aangeven dat het systeem niet meer voldoet. Omdat het systeem van top tot teen gerund wordt door uitvoerders worden er steeds meer regels bedacht om kwalitatief passend onderwijs te waarborgen. Worden kinderen die buiten de middelmaat vallen van top tot teen gediagnostiseerd / bestempeld om zo maar uiteindelijk passend onderwijs te kunnen bieden. Daarbij het kind volledig uit het zicht verliezen en nog slechts oog hebben voor de problematiek en de theoretische oplossing daarvoor.

Daarom wordt ik ook zo blij van dit verhaal. Het bevestigd wat ik al dacht als kind dat ik terwijl ik net lekker in Natuurkunde was gedoken werd gedwongen naar Duits te gaan. Het voelde totaal onnatuurlijk. En nu als ouder zie ik hoe het kind slechts tot een statistiek is verworden. Waarbij, als de cijfertjes kloppen ook de praktijk een stempel van goedkeuring krijgt al heeft ’t niets met de werkelijkheid van doen.

Aan mij de schone taak hier met mijn zoon door heen te laveren als een volleerd zeevaarder. We zijn er nog niet. Hopen dat we voor dit laatste jaar van de basisschool nog een oplossing vinden en dat we daarna de school van zijn dromen vinden.

Wat vind jij?