Welkom bij de online basis van Zoon thuis
Na jarenlang zwoegen om de school zover te krijgen dat ze de ernstige dyslexie van mijn zoon serieus genoeg namen is dit 7e schooljaar toch uitgelopen op een debacle.
Ondanks alle eerdere jaren opgedane ervaringen is in dit schooljaar totaal niet serieus gekeken naar zijn handicap en wat voor lesmateriaal hij nodig heeft om goed en met plezier te kunnen leren. En daarom is hij nu thuis.
De juffen waren buitengewoon slecht op de hoogte van dyslexie in het algemeen en de ernst van de dyslexie van Seye waardoor ze hem in de afgelopen maanden structureel hebben overvraagd, verkeerd lesmateriaal hebben aangeboden en de persoonlijk aangeschafte computer met dyslexie software sporadisch en vaak foutief hebben gebruikt. Door deze mismatch heeft Seye in de afgelopen maanden veel negativiteit ervaren, zeer slechte ervaringen opgebouwd met leren en zelden tot nooit loon naar werken gekregen. Daarnaast is hij zich bewuster van zijn omgeving geworden en weet hij steeds beter wat zijn positie is ten opzichte van de anderen terwijl hij zeker vergelijkbaar slim is. In de afgelopen maanden hebben wij (de ouders) dan ook een sterk dalend plezier en motivatie voor school geconstateerd bij Seye. Ook was er duidelijk frustratie en een gevoel van onmacht waardoor zijn strijdlust van de afgelopen jaren omgezet is in apathisch gedrag en het loslaten van alles. Dit baarde ons ernstig zorgen.
Als ouders hebben we daarom ook, naar aanleiding van de uitnodiging tot oudergesprekken, een intensiever gesprek aangevraagd. Uit dit gesprek is naar voren gekomen dat school op dit ogenblik niet in staat is een directe oplossing te bieden om Seye op korte termijn wel te kunnen bedienen in zijn handicap. Na een vervolggesprek met de directeur is slechts bevestigd.
Aan de hand van de gesteldheid van Seye, de mismatch en wat school nu te bieden heeft hebben wij als ouders besloten voor een time out van school voor de komende 6 weken. Waar wij als ouders ons in gaan spannen om leren voor hem weer leuk te maken en op zoek te gaan naar passend onderwijs. En de school gaat kijken of het zelf in staat is een leerprogramma op te zetten voor kinderen zoals mijn zoon, want geschrokken zijn ze wel.
Natuurlijk valt de school van alles te verwijten maar uiteindelijk is het een triest voorbeeld van falend onderwijs in ons land. Er wordt zo structureel bezuinigd dat er geen rek meer is in het budget om in te springen als blijkt dat de kwaliteit van onderwijs in het geding is. Je moet als scholier eerst een stempel krijgen met een stoornis / handicap voordat je een rugzakje krijgt met geld. Laat dyslexie nou in geen van de twee categorieën vallen. Schande. Geen wonder dat er 1000-den kinderen thuis zitten tegenwoordig.
De politiek laat op heel veel fronten na te investeren in de toekomst en richt zich meer en meer op populistische oplossingen om hun eigen positie veilig te stellen. Onderwijs is daar waarschijnlijk het meest schrijnende slachtoffer van maar ik kan er zo nog een handvol opnoemen.
Is het allemaal ellende? Nee. Ik krijg weer de kans om mijn zoon te leren kennen, te knuffelen en hem te helpen zichzelf weer te vinden. Een schonere taak is er niet. We gaan er voor en suggesties voor alternatieve onderwijsvormen zijn meer dan welkom. De huidige vorm is tenslotte discutabel te noemen.
UPDATE:
Marcel Kesselring citeert een stukje uit deze post in zijn stuk “Ik ben Dyslectisch, nou en!” waar hij ingaat op waarom het nog mis gaat op scholen en hoe ICT en kennis buitengewoon belangrijk zijn.
op 
op 
op 
Pingback: Ik ben dyslectisch, nou en! « Back2School